Bildiğiniz gibi yolculuğu iki biçimde paylaşmaya çalışmıştım. Biri internet, diğeri de Atlas aracılığıyla. İnternet daha çok gündelik yaşantımın yansımasıydı. Atlas ise o günlüğün toparlanmış, başı sonu belli bir konu haline gelmiş haliydi. Yani o da bir nevi günlüktü diyebilirim. Halbuki kitap çok farklı oldu. Kitapta bizim duygularımız, üç senede yaşadığımız sevinçler, üzüntüler, sıkıntılar, mutluluklar, heyecanlar, korkular var. Bunları sadece yazıyla değil, iki yüzün üzerinde fotoğrafla da desteklemeye çalıştık. Bu anlamda kitap sadece denizcilere değil, herkese yönelik oldu. Herkes anlayabilsin diye özellikle hiçbir denizci deyimine yer vermemeye çalıştık. Kitabın alışılmışın dışında olarak iki yazarı, Türkçe ve İngilizce olarak da iki dili var. Kitapta iki yazar var. Sen ve Sophie. İkinizin başlıkları ele alışında ne farklar var? Bunun ne gibi avantajları oldu? Sophie olayları çok daha duygusal ve soyut anlatıyor. Yaşanandan ziyade o an neler hissettiklerini anlatıyor. Bense gerçek olaylardan daha çok bahsediyorum. Bu farklar sayesinde okuyucu aynı olayları farklı biçimde görme şansı buluyor bence. İki kişi yazmanın bir başka avantajı da görev bölümü yapma şansı oldu. Yolculuğu aramızda bölüştük, herkes kendine çekici gelen bölümü aldı. Böylelikle yazma aşaması daha rahat oldu. Tüm yolculuğunu bir kitap halinde eline aldığında neler hissettin? Şimdi buradan baktığında dünya turunu nasıl değerlendiriyorsun? Yolculuğa başladığım andan itibaren döndüğümde bir kitap hazırlama isteğim vardı. Çünkü kitabın çok kalıcı ve değerli bir ürün olduğunu, insanın arkasından bırakabileceği güzel bir miras olduğunu düşünüyorum. Bu yüzden kitabın üretimi sırasında her aşamasında titiz davranmaya çalıştım. Sonunda kitabı elime aldığımda duyduğum mutluluk eşsizdi. Şimdi buradan baktığımda dünya turu bir masal gibi geliyor. Sanki yaşamış olan ben değildim, bir yerlerde izlemişim gibi...
Yolculukta en unutulmaz anlar hangileriydi? En unutulmaz an olarak ilk aklıma gelen Sophie'nin içinde bulunduğu tekneyle okyanusun ortasında karşılaşmam, sabahın ilk ışıklarında ufak bir botun içinde bana yaklaşırken yaşadıklarımdı. Gökyüzü kırmızı, deniz ise koyu bir mor renk almıştı, bir taraftan dolunay batarken bir taraftan kıpkırmızı bir güneş doğuyordu. Bu kadar güzel bir gündoğumunu çok az gördüm. Bunun dışında Patagonya Kanalları'nda buzullar arasında seyir yapmak, Büyük Okyanus'ta köpekbalıklarıyla yüzmek, Hint Okyanusu'nda başıboş kalmış bir ağa takılmış yedi deniz kaplumbağasını kurtarmak, Kızıldeniz'de bir yunus sürüsüyle saatlerce birlikte yüzmek asla unutamayacağım anlar... Atlas Ocak 2009 / sayı 190 |
|
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
