Bir asır sonra Bağdat'ta yazılan başka iki kitapta daha geçer bu hikâyeler. Bu kitaplardan biri, o kadar kalındır ki, yaz aylarında, rüzgârdan kapanmasın diye yatak odamın penceresinin pervazına koyarım; adı El-Fihrist'tir, yazarı ise Nedim. Farsçadan çevrilmiş, Bin Efsane adlı bir kitaptan söz eder Nedim, ama okurlarını, kitabın içeriğinin 'kabalığı' konusunda uyarır. Bu tarihten sonra kitap tam yedi asır, hatta sekiz asır unutulur. Bir daha 1704'te Fransa'da ortaya çıkar. Tahmin ettiğiniz gibi, Binbir Gece Masalları'dır bu kitap. Antoine Galland, kitabı İstanbul'da birinden satın almıştır, o sırada Fransız büyükelçisinin yardımcılarından biridir. Kitabın neden, neredeyse bin yıl ortaya çıkmadığını kimse cevaplayamaz. Bu ilhamlar kitabının nerede yazıldığı, nasıl bu kadar şaheser olabildiğine de kimse akıl sır erdiremez. Sanki çoktanrılı zamanlarda bir gün, Tanrılar ve Tanrıçalar toplandılar, bu masalları birbirlerine anlattılar ve hatta kaleme aldılar. Veyahut da önce Hint Tanrıları yazıp Pers Tanrılarına yolladı, onlar Araplara, onlar da Anadolu'yu mesken tutanlara gönderdi, ilaveler yapılsın diye. Evet ama Bağdat'taki hamalın gözleri neler gördü? Yazık ki, bunu anlatmak için gecenin sayfası tükendi; adına güneş denilen sultan, tahtından başını uzattı.

Özcan Yüksek / Atlas Kasım 2007, sayı 176