YILDIRIM GÜNGÖR / YUSUFELİ MODUL YAYLASI

Yusufeli'nin yüksek yaylalarından birinde bir çınar gibi yaşlı adamlar ve kadınlar ağlıyordu. Ey okur, sana o ihtiyarların neden ağladıklarını anlatmak istiyorum.
O sırada ilçede bir kereste tüccarı, ihtimal sinsi bir sevinçle, bir elini ayna gibi kendisine açmış diğer elinin işaret parmağıyla parmaklarını sayıyordu. Ama her seferinde, parmakları yetmiyor, avucunu her seferinde yeniden yumruk gibi sıkıp tekrar açıyor ve tekrar sayıyordu. Keşke tek bir eli olmasaydı, keşke tek elinde yalnızca beş parmağı olmasaydı, keşke on, keşke yirmi, hatta yüz, bin parmağı olsaydı, bir orman kadar parmağı olsaydı. Çünkü keresteci, o ilçedeki siyasi parti başkanı, ormandan kestiği ağaçları sayıyordu. Bir ağaç şu kadar lira, şu kadar ağaç şu kadar lira.
Bir hafta önce o ormandan geçerken işittim bu öyküyü. Bir kişiden değil pek çok kişiden işittim. O ağlayan ihtiyarların derin ve suskun gözlerine baktım. Işıksız kış ormanında altın liralar gibi sarı sarı parlayan, kesilmiş ağaçların kütüklerini gördüm.
Güya yol yapılmış ve güya yol için ağaçlar kesilmişti.
İhtiyarlar bu ağaçlar için ağlıyordu. Yol onlar için yapılığı halde ağlıyorlardı.
Onların yaşadığı yaylaya kışın kimse zaten gidemez, yazın da yalnızca iki, bilemedin üç ev dolardı. Üstelik burası heyelan bölgesiydi, yerleşime uygun değildi. Ve ne olursa olsun bu ihtiyarlar, yol yapılmasını istemiyorlardı. Yolu yapmak için muazzam bir orman katliamı yapılmıştı, yetmemiş, yolun geçmediği, yolun dibinde kalan ağaçlar da diplerinden hızarlanmıştı. Yol yapanların niyeti apaçıktı. İşittim ki, keresteleri satın alan aynı partinin başkanı daha sonra değişmiş, bir dahaki ihaleyi, yerine gelen diğer bir keresteci kazanmıştı.
Ey bahtı güzel okur, orada bir köy var uzakta. Bir kış mevsimi, çok değil sekiz on gün o uzak köyde yaşadım. Daha anlatacak çok şey var: Karadeniz'in bütün yaylalarının yol açan dozerlerle tahrip edildiğini, bütün ırmaklarının ama bütün ırmaklarının satıldığını, vahşi yamaçlarından santral borularının geçirileceğini, iki elin parmaklarını geçmeyecek kadar kalmış çengel boynuzlu keçilerinin dürbünlü tüfeklerle kalleşçe vurulduğunu, ayılarının öldürüldüğünü, bir zamanlar bin öküzün dolaştığı yaylalarında artık sürülerin otlamadığını anlatmak isterim.
Ama yeni bir yıla giriyoruz. Yeni başlangıç. Umutsuz olmamızı engelleyen şeyler az değil. Mikelis ihtiyarlarının gözyaşları, benim umudumun pınarıdır.

Not: Şunu bil ki ey okur, çok kalabalıksın. Geçen yıl dergiyi satın alanların ortalaması elli bin idi. Bu sayı, bir dergiyi okuyan kişi sayısıyla, 7 ile çarptığında 350 bin kişi eder. Yalnızca aralık sayısı yetmiş bine yakın satıyor gözüküyordu. Önümüzdeki sayıda ve daha önümüzdeki sayıda Atlas ve okuru, Türkiye'nin doğasının korunması çabasında çok daha ön safta olacak. Yeni yılımız kutlu olsun!
Özcan Yüksek / Atlas Ocak 2009, sayı 190