Acı. Günbegün, aybeay, yılbeyıl büyüyor. Dağlar, karlı dağlar, kanlı dağlar.
Acı büyüyor. Büyüyor dağ oluyor. Yokluğun acısını tatmadan. Ayrılığın acısını.
Yüreğin çarpıntısı işitilmez.
Bu ülke Kurtuluş Savaşı'yla kuruldu.
Emperyalizme karşı savaş verdi. Kürt ve Türk, Arap, Laz kim varsa.
Bu arada Irak, Suriye, İran, Mısır, Lübnan, Kuzey Afrika, Orta Afrika, Asya neresi varsa yağmalandı. Bölündü, parçalandı, Avrupa ve ABD’ye sömürge oldu. Son uygarlığın hamuru böyle yoğruldu.
Türkiye direndi. Kazandı. Bir tek Türkiye vardı Yakındoğu'da. Asya’da, Afrika’da. Bir tek Türkiye.
Bağımsızlık benim karakterimdir, dedi.
Sonra unutuldu pek çok şey.
Öğretmen, karatahtaya şu soruyu yazmaz oldu:
Emperyalizm nedir?
Bu ülkeyi var eden koşullar neydi? Tekrar soralım ve tekrar hatırlayalım. Öğretmenler yarın bu soruyu yazsın tahtaya ve sorsun öğrencilere.
Bu ülkeyi var eden koşullar neydi?
Birlik olmak.
Diğeri?
Bağımsızlık.
Emperyalizm, hâlâ ve hâlâ ağıza biber sürdüren sözcüklerdendir.
Emperyalizm, dün olduğu gibi bugün de aynı şirin peleriniyle dolaşmaktadır, aynı sihirli sözcükleri kullanmaktadır. Demokrasi getirmek, özgürlük getirmek.
Kuzey Irak’a ve Irak’a, M-777'ler demokrasi ve özgürlük getirebilir mi?
Bu eşyanın tabiatına aykırıdır.
Eğer böyle bir şey mümkün olursa, bu yolla bir ülkeye özgürlük ve demokrasi getirilirse; o zaman emperyalizme karşı savaşmış, canını vermiş, eziyet görmüş herkes onlardan özür dileyecektir.
Bu ülke, Kurtuluş Savaşı'yla kuruldu.
Kaybedilmemesi gereken ruh, Kurtuluş Savaşı ruhudur.
Kurtuluş Savaşı, tarih kitaplarında kalmış ve sınav geçmek için kalorifer ya da soba kenarında ezberlediğimiz bir konu değildir.
Kurtuluş Savaşı, emperyal güçlerin petrol kadehlerini şerefe kaldırıp ölüm ve kan kustuğu bir coğrafyaya komşu yaşayan bu ülke halkının her gün geçmesi gereken bir sınavdır.
Her gün bu sınavdan geçersek Türkiye var olur.
Kurtuluş Savaşı birlikte verilir. Başa yazıyorum Kürtler, Türkler, Rumelililer, Karadenizliler, Lazlar, Hemşinliler, Araplar, Çerkesler, daha var mı, var tabii, İstanbullular, Hopalılar, kadınlar, erkekler ve tabii Ermeniler, Rumlar, Yahudiler, Sünniler, Şiiler, ateistler, sufiler, Bektaşiler, Şamanlar, Aleviler.
Hepimiz duygusu önemli. Hepimiz. Özne, hepimiz olmalı. Hepimiz, nokta nokta...
(Ayrıntılar, Mustafa Cemal'in "Empati" yazısında.)

Özcan Yüksek