Bir insan hayatı için geçerli olan her şey, diğer bütün varlıklar ve nihayetinde doğanın bütünü için de geçerlidir. Doğanın kaderi, onun parçası olan her bir canlının yaşamındaki kırılma noktalarına göre şekillenir. Kimi yerde kurur, kimi yerde yeşerir. İnsan, bugün doğanın kaderini en hızlı değiştiren güçtür. Bu güç, belki de dünyanın yaşadığı tüm kasırgalardan, depremlerden ve salgın hastalıklardan daha fazladır. Çünkü insanoğlu arzuladığı yaşamı sürdürebilmek için doğadaki serbest enerjiyi denetimi altına almaktadır. Bu nedenle insanlık, doğa üzerinde sayılamayacak kadar çok kırılma noktası yaratmaktadır.

	Benekli semender dünyada sadece Türkiye'de yaşıyor. Yol ve baraj projeleri yaşam alanlarını tehdit ettiği için yok olma tehlikesi ile karı karşıya.

Tanrı artık bildiğimiz Tanrı, yani doğadaki bütün varlıkların sahibi ve koruyucusu değildir. Tanrı'ya sadece insanlara refah, sağlık, mutluluk ve tüm bunların anahtarı olan parayı vermesi için yakarılır. Kimse Tanrı'ya küresel ısınmanın önüne geçmesi veya nesli tükenen canlıları koruması için dua etmez. Çünkü insan, doğadaki diğer bütün varlıkları alıp satma, var ve yok etme hakkını eline geçirmiştir ve bunları Tanrı'ya geri vermeye niyetli değildir. Yaşadığımız düzende, doğanın Tanrı'sı bile yok edilmiştir. O artık sadece insanların ve biraz da paranın Tanrı'sıdır.

Bugün doğadaki canlıların kaderini değiştiren olayların çoğu, aslında şirketlerin ve onların sadık müşterileri olan bizlerin çok farkli bir niyetle aldığı basit kararların ürünüdür. Bizler daha çok enerji tüketmek ve daha kaliteli şeyler kullanmak istediğimiz için şirketler daha çok üretim yapmayı, devletlerse bu yolda onlara destek olmayı kendilerine hak ve görev bilirler. Bu motivasyon, hak ve görev olmak kadar şirketlerin ve hükümetlerin kârlılıklarının sigortasıdır da.
Birbirini böylesine uyumlu bir şekilde tamamlayan tüketici, sermaye ve devlet üçgeni içinde doğal kaynakların yeri hammadde olmanın ötesine geçemez. Doğa, kolayca yok edilebilmek için her türlü görsel, kültürel ve ilahi değerlerinden soyutlanır. Saadet üçgenindeki her üç taraf da kârlılık ve mutluluğunu doğadan gelen hammaddelere borçlu olmakla birlikte, bir gün bu kaynakların tükeneceğini asla düşünmez. Çünkü bu düşünceyle kaybedilecek her saniye, rakiplerin güçlenmesine zaman tanımaktır ve üçgenin dışına itilmek anlamına gelir. Tüketici daha çok tüketimi, şirketler daha büyük bir piyasayı, hükümetler ise her iki taraf için de kolaylaştırıcı olmayı arzular. Bu üçgenin içinde gelişen her hamle, yeryüzündeki yaşam üzerinde bir kırılma daha yaratır. Dikkuyrukların nesli tükenir, Seyfe Gölü kurur, Dicle Nehri durup Ilısu Barajı olur, Türkiye satılır, yazlar uzar, kışlar kısalır, Mogan'ın sazlıkları sökülür, Uganda'da binlerce insan açlıktan ölür, tavuklar insana hastalık bulaştırır. Önemi yok. Tek hedef alışveriş merkezlerindeki ibadetin sürmesidir.

Yazı: Güven Eken