|
Acıkeyf
DİCLE'YE DUR EMRİ Ekonomi, kuşun ve taşın dilinden anlamaz. Hasankeyf, fakirliktir. Baraj, zenginlik. İnsana güç veren para değildir oysa. Para gücünü insandan alır.
|
Nerede acı varsa, orada hayat vardır. Çocuk, anasının çığlıkları ve gözyaşları arasında gelir dünyaya. En büyük başarılar alın teri dökerek, acıyla yoğrularak kazanılır. Aşkların en tatlısı, uzaklığın acısından nasibini alandır. Ağaç bile baharda çiçek açabilmek için soğuk kış günlerinin acısına katlanır. Acıdan korkan insan, yarım insandır. Ilısu Barajı ile yüzleşmek, geçmişle, doğayla ve dünyanın acısıyla yüzleşmektir. Dünya, Dicle Vadisi'ne, Hasankeyf ve doğasıyla birlikte 2 milyar dolar paha biçmiştir. Vadinin 2 milyar dolara sular altında kalması karşılığında, yılda 450 milyon dolar gelir vaat edilmektedir. DSİ, ülkemizin çıkarları için vadiyi yok etmekte ısrarlıdır. Ülkemizin çıkarlarını korumak için can atan Avusturyalı şirketler ise projenin uygulanması için gerekli yabancı kredinin peşindedir. Yaşadığımız dünya düzeninde 450 milyon dolar/yıl Dicle Vadisi'nden daha değerlidir ve bunun gerçekleşmesi için Türk veya Avusturyalı demeden tüm insanlık mutlak işbirliği içindedir. Doğa ve tarih, bu denklemin etkisiz elemanlarıdır. Hesap bu kadar basittir. Dicle Vadisi'nin doğası ve geçmişiyle birlikte korunması mı, yoksa baraj altında kalarak 450 milyon dolarlık elektrik enerjisine dönüşmesi mi ülkemizin çıkarlarını korur? Bu soru bizleri sadece Ilısu'yla değil, yaşadığımız dünyanın karmaşası ile yüzleştirdiği için acı ve korkutucu bir sorudur. Bu soru, arı kovanına çomak sokmaktır ve hiç gerek yokken insan enerjisini küresel ekonominin hizmetinden alıkoyup çevre ve kültür gibi aksesuvar sektörlere alet eder. Bu yüzden iş dünyası, bürokrasi ve hatta medyada kime Ilısu Barajı'ndan bahsetseniz yüzü buruşur. Karar, sessiz ve ÇED'siz infaz edilmek istenir. Aslında sorunun yanıtını iş dünyasındaki herkes bilir. Doğanın ve geçmişin çıkarlarını Dicle Vadisi'nin yaşaması, büyük şirketlerin çıkarlarını ise baraj inşaatı korur. Ülkenin çıkarlarıysa, herkesin kendi ülke anlayışına göre değişir. Ülkenizi doğası ve geçmişi ile bir medeniyetler coğrafyası olarak tanımlıyorsanız baraja hayır dersiniz. Yok eğer ülke anlayışınız büyük ve çokuluslu şirketlerin yeni piyasası olmaksa barajdan başka çare kalmamıştır. Batıdaki teknolojiyi satın alabilmek için bağı bahçeyi ve taşı toprağı bozdurmak, suyun suyunu çıkarıp enerjiye çevirmek gerekir. Çünkü ekonomi kuşun ve taşın dilinden anlamaz. Rakamların birbirini çoğalttığı hareketli piyasaları sever. Taş ve kuşun işlediği nakış, yani Hasankeyf, fakirliktir. Baraj ve inşaat, zenginlik. Böyle öğretir televizyon ve gazeteler. Gerçeği söylemezler, sessiz kalırlar. Söyleyenleri ise naif, daha yüksek sesle söyleyenleri kalkınma düşmanı, haykıranları ise vatan haini ilan ederler. Ilısu Barajı projesinin mimarlarının bir kerelik de olsa bu rüyadan uyanmasını isterdim. Dicle Vadisi'ne giderek orayı barajsız ve inşaatsız, olduğu gibi, yalnızca bir vadi olarak görebilmelerini isterdim. Nasıl bir motivasyonla bu barajı savunursa savunsun, Hasankeyf'i dünya gözüyle gören her insanın kendisini acıyla karışık bir keyfin ortasında bulacağına eminim. Keyfi veren Hasankeyf'in doğası ve geçmişi, acıyı verense kendi ellerimizle canavara dönüştürdüğümüz para olacak. Dayan Hasankeyf, dayan Dicle! Bir gün bu kâbustan uyanacağız ve hatırlayacağız. İnsana güç veren para değildir. Para gücünü insandan alır.
|
|
|
 |
