Yaygın kanının tersine gülme çoğu zaman mizahla ilgili değil, insanlar arasındaki ilişkiyle ilgilidir. Nörobiyolog Robert Provine 10 yıl boyunca birçok farklı mekânda insanların neye ve neden güldüğünü araştırdı. Bu sürede 2 binden fazla doğal gülme hareketini incelendi. Sonuçta insanların çoğunlukla olağan konuşmalar sırasında güldüğünü tespit etti (`Sınavın nasıl geçti', `Yarabandın var mı' gibi).
Primatologlar şempanze ve gorillerin `gülme' olarak adlandırılan, faklı bir ses çıkardıklarını biliyorlar. Bu sesleri dövüş oyununda ısırılma veya gıdıklanma sırasında çıkarıyorlar. Seslere yüz ifadeleri de eşlik ediyor. Şempanzeler yetişkin olduklarında karşılaşacakları saldırılara hazırlanmak için eğlence olarak kavga taklidi yaparak oyun oynarlar. Mücadele yeterli ölçüde gerçekçi olmalıdır ki gerçek saldırı ya da savunma için faydalı olsun. Öte yandan oyunun kavgaya dönüşüp taraflara zarar vermemesi gerekir. İşte söz konusu gülüşlerin (yüz ifadesi ve sesler) saldırı amacının oyun, eğlence olduğunun sinyalini vermek üzere evrimleştiği düşünülüyor. Yani burada da insanlarda olduğu gibi bir iletişim söz konusu. Hangi yaşta kaç kere güldüğümüz tam olarak sayılamasa da çocukların büyüklerden daha çok güldüğü bir gerçek. Araştırmalarda büyüklerin günde 15-20, çocuklarınsa 150-200 kez güldüğü saptanmış. Çünkü yetişkinler daha az oyun oynuyor.